آموزش گویندگی و فن بیان قسمت اول

زبان مهمترین و کاملترین وسیله ارتباط بین انسان ها، و مطمئن ترین ابزار برای انتقال دانش، تجربه و فرهنگ بین اقوام و نسل های مختلف است. زبان دو صورت مکتوب و ملفوظ دارد. تا قبل از اختراع دو رسانه ی ارتباطیِ رادیو و تلویزیون، دانشمندان هر زبانی برای ترویج، ماندگاری و انتقال فرهنگ و تمدن خود به دیگران و نسل های آینده، به صورت مکتوب زبان روی آورده اند.

از زمان اختراع رادیو و سپس تلویزیون، به زبان ملفوظ که وسیله ارتباطی در این دو رسانه است توجه بیشتری شده است.

در ابتدا این کار ساده به نظر می رسید اما هرچه زبان سپری شد، اهمیت زبان ملفوظ شناخته شد. براساس نیاز، رفته رفته برای این شکل از زبان هم قواعد و ضوابطی به وجود آمد و هنر گویندگی اختراع شد. در این روند گوینده باید مثل یک مترجم صورت مکتوب زبان را به صورت ملفوظ آن درآورد. برای فراگیری اصول و قوانین صورت ملفوظ و بیان معیار، از کتاب های زبان شناسی، دستور زبان و قواعد ویراستاری می توان استفاده نمود. ضمناً برای دستیابی به بیان سالم و معیار؛ لحن مناسب، صدای مطلوب و سایر ویژگی های گویندگی لازم است. علاوه بر این ها باید به صدای گویندگان موفق با دقتِ فراوان گوش کرد و از تجربه های آنان استفاده نمود.

آموزش گویندگی و فن بیان را از تعریف دو کلمه "گوینده" و "گویندگی" شروع می کینم. 

تعریف گوینده: 

گوینده فردی است با توانایی ها و ویژگی های مناسب و سالم در اندام های گفتاری، با ویژگی های تربیتی و خانوادگی و با ویژگی های تحصیلی و آموزشی که ضمن شناخت امکانات رادیو و تلویزیون با توجه به علوم ارتباطی و جامعه شناسی، بتواند پیام ها را با بیانی مناسب به شنونده یا بیننده منتقل کند.

تعریف گویندگی:

گویندگی هنر_فنی است که در طی آن، گوینده با شناخت و درک کامل زبان مادری و ادبیات آن، زبان مکتوب را با استفاده ی بجای از اندام های گفتاری، با لحن مناسب و با به کارگیری دقایق بیانی به منظور ایجاد ارتباط، انتقال مفاهیم، خبررسانی و آگاهی دهی، با حفظ امانت، به زبان ملفوظ تبدیل می کند.

 

ادامه دارد...

گردآورنده: آناهیتا رمضانی

منبع: در جستجوی زبان معیار نویسنده امیر نوری 



/ 0 نظر / 231 بازدید